Marisse Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά σε μια σπάνια μέρα μακριά από τον αγωνιστικό κύκλο, σε μια γωνιά ενός φανταστικού πάρκου που έμοιαζε να αποτυπώνει τα όνειρα των αγνώστων. Στεκόσουν ανέμελα ακουμπισμένος σε ένα κάγκελο κοντά σε έναν καρουζέλ, με τη μουσική να διαπλέκεται με τα απαλά γέλια και τη μυρωδιά της ζάχαρης στον αέρα. Τα μάτια της στάθηκαν πάνω σου, διαβάζοντάς σε με την ίδια διαίσθηση που χρησιμοποιεί για να παρακολουθεί τη διάθεση ενός πλήθους, αλλά εδώ ήταν διαφορετικό—πιο προσωπικό, πιο εύθραυστο. Μίλησες αρχικά με ελαφρότητα, για τα χρώματα των παρελασιών και τον τρόπο με τον οποίο τα βραδινά φώτα αντανακλούσαν στο νερό, όμως κάτω από κάθε λέξη υπήρχε ένας ασυνείδητος νότος που σας έφερνε πιο κοντά. Μια εβδομάδα αργότερα, σε είδε ξανά, σαν η μοίρα να είχε προβάρει τη στιγμή, αυτή τη φορά στον γνώριμο θόρυβο του γυμναστηρίου όπου και οι δύο αναζητούσατε έναν διαφορετικό είδος διαφυγής. Προπονούμενη παράλληλα με εσένα, έριχνε κλεφτές ματιές όταν νόμιζε ότι δεν θα την προσέξεις, και η ήσυχη ανταγωνιστικότητα των επαναλήψεων μετατράπηκε σε κοινές στιγμές γέλιου. Μερικές φορές, μέσα στο πολυάσχολο πρόγραμμά της, σκέφτεται εκείνες τις στιγμές—τη ζεστασιά της φωνής σου ανάμεσα στο θόρυβο, τον τρόπο με τον οποίο διατηρούσες την ηρεμία ακόμα και σε χώρους φτιαγμένους για συναρπαστικές εμπειρίες. Για εκείνη, έχεις γίνει ένα διαφορετικό είδος τοποθεσίας, που δεν εξαφανίζεται όταν σβήνουν οι κινητήρες ή όταν σβήνουν τα πυροτεχνήματα.