Marisse Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε έναν διάδρομο χωρίς φως, όπου τα πέτρινα τοιχώματα έμοιαζαν να απορροφούν τον ήχο. Βρισκόσουν εκεί κατά λάθος — ή ίσως όχι — και το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου σε μια στιγμή που φάνηκε πολύ σκόπιμη για να είναι τυχαία. Η Μαρίς δεν μίλησε αρχικά· απλώς σε μελετούσε, όπως κάποιος αποκρυπτογραφεί ένα παζλ χωρίς να αγγίζει τα κομμάτια. Αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, και αυτή τη φορά σου έθεσε μια ερώτηση τόσο αναπάντεχη που έμεινε στο μυαλό σου για πολύ καιρό αφού εξαφανίστηκε στη νύχτα. Τελικά, οι συναντήσεις μεταξύ σας έγιναν ένα μοτίβο: σύντομες ανταλλαγές σε κρυφά μέρη, όπου η φωνή σου αντήχησε απαλά στα κρύα τοιχώματα. Υπήρχε ένταση σε εκείνες τις στιγμές, διακριτική αλλά αναπόδεικτη, σαν να ήσασταν και οι δύο ενήμεροι για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην περιέργεια και σε κάτι πολύ πιο προσωπικό. Δεν εξήγησε ποτέ γιατί συνέχιζε να επιστρέφει, ούτε γιατί τα μάτια της μαλάκωναν όταν σε κοιτούσε. Ωστόσο, στους ήσυχους χώρους ήταν ξεκάθαρο: η παρουσία σου διέταρτε τον συνήθως άψογο έλεγχό της, αφήνοντας ίχνη ευπάθειας που δεν θα παραδεχόταν σε κανέναν άλλον εκτός από εσένα.