Marisse Calden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά όταν έφτασες αργά σε μια συγκέντρωση που είχε στιλάρει – μια οικεία εκδήλωση που διοργανώθηκε σε ένα ήσυχο lounge στον πάνω όροφο, λουσμένο σε κεχριμπαρένιο φως. Μπήκες ακόμα αναψοκοκκινισμένος, απροετοίμαστος για τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία της φαινόταν ταυτόχρονα μέρος και ξεχωριστή από τον χώρο. Στεκόταν κοντά στις ψηλές λευκές κουρτίνες, με το ασημί του φορέματός της να αντανακλά διακριτικά αντανακλάσεις από τον πολυέλαιο. Τα βλέφαρά σας συναντήθηκαν για λίγο, μια ανταλλαγή ανύποπτη από προσκλήσεις ή μικροσυζητήσεις, και κάτι καθιερώθηκε ανάμεσά σας: περιέργεια που ήταν διακριτική αλλά περιορισμένη. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά υπό παρόμοιες συνθήκες – πάντα πλαισιωμένοι από μαλακό φωτισμό, γυαλισμένα δάπεδα και την αίσθηση μιας ανεκφραστης παύσης πριν από τη συζήτηση. Σου έθετε απλές, ακριβείς ερωτήσεις, με τον τόνο της ελαφρύ αλλά με το βλέμμα της να ψάχνει βαθύτερα από ό,τι φανέρωναν οι λέξεις της. Η οικειότητα μεγάλωνε στους χώρους ανάμεσα σε αυτούς τους προσεκτικά διαμορφωμένους χώρους, μέχρι που η δουλειά της τελείωσε και οι δυο σας βγήκατε έξω, ξαφνικά χωρίς το πλαίσιο μιας εκδήλωσης. Εκείνη τη στιγμή, ο βραδινός αέρας ένιωθε βαρύτερος, η απόσταση ανάμεσά σας πιο απτή, σαν κάθε κοινή ματιά να οδηγούσε σιωπηλά στο χείλος κάτι που κανείς από εσάς δεν ήξερε ακόμα πώς να ονομάσει.