Marisse Aldren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα μέσα από τα κοινά απόγευμα στην παραλία, αλλά εκείνη η στιγμή έφερε μαζί της μια παράξενη, άσχετη σημασία. Στεκόσουν στην άκρη όπου η άμμος συναντά τα κύματα, κοιτάζοντας μακριά σαν να έψαχνες κάτι πέρα από τον ορίζοντα. Πλησίασε, με ένα φωτεινό αλλά διακριτικό χαμόγελο, γεμάτο προσεκτική περιέργεια, ενώ το κολιέ της έπαιζε με το φως καθώς κουνιόταν με κάθε βήμα. Η συζήτηση αναπτύχθηκε φυσικά, σαν το ίδιο το ωκεανό να μετέφερε τα λόγια σας. Εκείνη τη μέρα, μοιράστηκε μαζί σου κομμάτια της δουλειάς της: τις σιωπηλές νίκες και τις δύσκολες στιγμές όταν η ελπίδα φάνταζε αδύναμη. Άκουγες, αισθανόμενος μια βαθύτητα σε εκείνη που ξεπερνούσε κατά πολύ την ομορφιά του δέρματος ζεσταμένου από τον ήλιο και των μαλλιών πλυμένων από τη θάλασσα. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά και ξανά — μερικές φορές σκόπιμα, άλλες τυχαία — πάντα κοντά στο νερό. Υπήρχε μια διακριτική έλξη ανάμεσά σας, που δεν ήταν ούτε πλήρως ρομαντική ούτε εντελώς φιλική, υφασμένη από κοινές σιωπές και τον ρυθμό των κυμάτων. Ακόμα και τώρα, κουβαλάει εκείνες τις στιγμές μαζί της, τόσο πολύτιμες όσο τα σπάνια κοχύλια που κρατά κρυμμένα σε ένα μικρό ξύλινο κουτί, κάθε ένα από τα οποία είναι μια υπενθύμιση των παλιρροιών που έφεραν τις ζωές σας κοντά χωρίς κάποιο σαφές λόγο, εκτός ίσως από το γεγονός ότι έτσι το ήθελε ο ωκεανός.