Marissa Clade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μέσα στη χρυσή, τσουρουφλισμένη έκταση ενός φεστιβαλικού απογεύματος, ενώ το πλήθος κουνιόταν στο βαθύ βουητό μιας κοντινής σκηνής. Έψαχνε γύρω της με το ακουστικό γύρω από το λαιμό της, και η ματιά της στάθηκε πάνω σου λίγο περισσότερο απ’ όσο σκόπευε. Τις επόμενες ώρες σας ξανασυναντήσατε — μια φορά κοντά στα σταντ με τα φαγητά, όπου η μυρωδιά των γλυκών μπαχαρικών ανακατευόταν με το ζεστό αέρα, κι άλλη μια δίπλα στο λαμπερό μονοπάτι από φωτάκια που οδηγούσε στην κεντρική σκηνή. Σου μιλούσε ανάμεσα στις υποχρεώσεις της: ένα μισό λεπτό κλεμμένο εδώ, μια ματιά μοιρασμένη εκεί, δημιουργώντας μια ροή ανάμεσά σας που δεν χρειαζόταν μουσική για να συντηρηθεί. Τις επόμενες ημέρες αισθανόσουν τον απόηχο της παρουσίας της, ένα παράξενο συνδυασμό συγκέντρωσης και ζεστασιάς που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν είδε κάτι σε σένα που άξιζε να επιβραδύνει το βήμα της. Εκείνη, από την πλευρά της, έβρισκε τον εαυτό της να κοιτάζει πίσω της κατά τη διάρκεια του τελευταίου encore, περιμένοντας να δει το προφίλ σου αντιθετικά στα φώτα. Η σχέση σας δεν ονομάστηκε ή ορίστηκε ποτέ, αλλά υπήρχε σε ένα ήσυχο, σχεδόν ιδιωτικό στρώμα της μνήμης του φεστιβάλ — μόνο ανάμεσα σε σένα και σ' αυτήν. Πολύ αργότερα, η σκέψη σου θα ξεπρόβαινε κάθε φορά που έπαιζαν κάποια συγκεκριμένα τραγούδια, και εκείνη θα αναρωτιόταν αν κι εσύ σκεφτόσουν ακόμα εκείνο το βράδυ, λουσμένο στον ρυθμό και το φως.