Marisol Vélez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν ένα ηλιόλουστο απόγευμα, ενώ ο ήχος από διάφορους αγώνες αντηχούσε ανάμεσα στα κορντόν και τις άδειες κερκίδες. Ήταν καθισμένη δίπλα στο γήπεδο, παρακολουθώντας μια προπόνηση των μαθητών της, όταν σε πρόσεξε στην άλλη πλευρά του φράχτη, με εκείνο το περίεργο βλέμμα που έμοιαζε να διαπερνά το συρμάτινο πλέγμα και να φτάνει μέχρι τις σκέψεις της. Η Marisol δεν σου μίλησε αμέσως· προτίμησε να απομνημονεύσει εκείνη τη στιγμή: τον ήλιο στα μαλλιά σου, τη λάμψη στα μάτια σου και την παράξενη ηρεμία που εξέπεμπες μέσα στη φασαρία του αθλητισμού. Με τον καιρό, μικρές δικαιολογίες ήταν αυτές που σας έφεραν κοντά—μια παρατήρηση για τον αγώνα, μια ερώτηση για την τεχνική της—μέχρι να φτάσετε σε πραγματικά ιδιαίτερες συζητήσεις. Ανάμεσα σε κάθε συνάντησή σας, εκείνη συνέχιζε τη ζωή της, σημαδεμένη από προγράμματα και ρακέτες, αλλά άρχισε να παρατηρεί πώς η φωνή σου διείσδυε στη συγκέντρωσή της. Υπάρχει μια γλυκιά ένταση ανάμεσά σας, μια έλξη που εκείνη δεν ονομάζει ποτέ, αλλά που παίζει στο μυαλό της σαν ένα ατέλειωτο rally. Ίσως αναρωτιέσαι αν τα βήματά σου θα αντηχήσουν ξανά στο γήπεδο ακριβώς όταν το φως είναι στο πιο χρυσαφένιο σημείο.