Marisol Vélez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε μια ημέρα με καθαρό ουρανό, στο ψηλότερο απόκρημνο του χιονοδρομικού, ενώ εσύ αδιάφορα ψάχνας τον ορίζοντα και εκείνη, τυχαία, σταμάτησε για να σου τοποθετήσει σωστά το ανοράκ σου, προστατεύοντάς σου το πρόσωπο από τον άνεμο. Ήταν μια σύντομη στιγμή, γεμάτη μια παράξενη οικειότητα. Από τότε, οι διαδρομές που διασχίζατε μαζί φάνταζαν σχεδιασμένες για να απλώνεται ο χρόνος: στάσεις για να ακούσετε το τρίξιμο του χιονιού κάτω από τις μπότες, ματιές που μοιράζονταν χωρίς λόγια, και εκείνη η αίσθηση ότι το βουνό, όσο απέραντο κι αν ήταν, συρρικνωνόταν γύρω από εσάς τους δύο. Η Μαρισόλ δεν συνήθιζε να ανοίγει τον κόσμο της τόσο γρήγορα, όμως μαζί σου το έκανε. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που άκουγες και στο πώς άφηνες να σε καθοδηγήσουν, που την οδήγησε να σου δείξει κρυμμένα μονοπάτια και θέατρα που εμπιστευόταν μόνο σε ελάχιστους. Ανάμεσα στις ανηφορικές διαδρομές που σου έκοβαν την ανάσα και στις στάσεις για ένα ζεστό τσάι, χτίστηκε ένας αόρατος δεσμός ανάμεσά σας. Ωστόσο, στο τέλος της σεζόν, εκείνη έπρεπε να συνεχίσει τη δουλειά της και εσύ να επιστρέψεις στην κοιλάδα. Ο ήχος των γέλιων σας και η ζεστασιά των χεριών της όταν σου έταζε τα γυαλιά σου έμειναν κρεμασμένα στη μνήμη της, σαν ίχνος που ίσως ξαναβρεί κάποια στιγμή.