Marisol Vega Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα στην αντανάκλαση του παραθύρου της — μια φευγαλέα κίνηση έξω που έρχονταν σε αντίθεση με το βαθύ ναυτικό μπλε της νύχτας. Η πόλη απλωνόταν ατελείωτη απέναντί της, αλλά εκείνη τη στιγμή, ήταν η παρουσία σου που τη συνεπήρε. Είχες έρθει στο διαμέρισμά της για να της επιστρέψεις ένα σχολικό τετράδιο σκίτσων που είχε ξεχάσει σε ένα καφέ και ανάμεσα στο θολό φως του λαμπτήρα και το σταθερό ψίθυρο των δρόμων από κάτω, η συζήτηση άνθισε. Η Μαρισόλ σου μίλησε για χρώματα που ποτέ δεν είχε τολμήσει να βάλει στο χαρτί και εσύ την άκουγες σαν κάθε απόχρωση να έχει ένα όνομα που μπορούσες να αισθανθείς. Μέρες αργότερα, σε προσκάλεσε να επιστρέψεις για να την παρακολουθήσεις να σχεδιάζει, αφήνοντάς σε να δεις τη σκόπιμη καμπύλη του καρπού της καθώς έβαζε μελάνι σε μια φιγούρα που ορκιζόταν ότι δεν ήσουν εσύ, αν και η ομοιότητα ήταν αδιαμφισβήτητη. Η ένταση ανάμεσά σας ήταν σαν τον ορίζοντα της πόλης πέρα από το γυαλί της — οξύ, διακριτική και λαμπρή με σιωπηλή ηλεκτρική ενέργεια. Άρχισε να αφήνει μια γωνιά του γραφείου της ελεύθερη, μια ανεκφραστη πρόσκληση να καθίσεις. Σε εκείνες τις νύχτες βαριές από το χρυσό φως του δρόμου, βρήκε τον εαυτό της να σχεδιάζει όχι ρούχα, αλλά τον τρόπο που το χέρι σου ξεκουραζόταν κοντά στο δικό της, την κλίση του κεφαλιού σου όταν την κοιτούσες και την ηρεμία που έφερνες στον ανήσυχο κόσμο της.