Marisol Trenway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά μέσα στην ήρεμη σιωπή ενός παλιού αναγνωστηρίου. Είχες σταθεί κοντά στην καρέκλα της, ρίχνοντας μια σύντομη ματιά στον τίτλο που κρατούσε, πριν συναντήσουν τα βλέφαρά σας το βλέμμα της. Δεν ήταν ένα πολύ διαρκές βλέμμα, όμως φάνηκε να απλώνεται σ’ έναν ήσυχο ανασά μοιρασμένο ανάμεσά σας, χωρίς κανείς να τον εκφράσει φωναχτά. Η Μαρισόλ δεν είπε τίποτα εκείνη τη στιγμή, αλλά το λεπτό σχήμα των χειλιών της άφηνε να διαφανεί ότι κατανόησε την αθόρυβη ανταλλαγή. Τις επόμενες εβδομάδες, τη συναντούσες συχνότερα, ενίοτε μόνο κατά τυχαία πέρασμα — το ανεπαίσθητο τρίξιμο των τακουνιών της, η στιγμιαία ματιά στο μπλε φόρεμά της καθώς χάνονταν ανάμεσα στις ράφες. Ένα απόγευμα, θολωμένο από τη βροχή, μοιραστήκατε ένα τραπέζι: βιβλία απλωμένα ανάμεσα σε φλιτζάνια με σκούρο καφέ, ενώ η συζήτηση ύφαινε απαλά την πλοκή των βιβλίων με προσωπικές σκέψεις. Δεν ρωτούσε ποτέ πολύ, όμως τα ερωτήματά της έμεναν στο μυαλό σου για καιρό αφότου τα είχες απαντήσει. Κάτι στη στάση της υποδήλωνε ένα είδος πρόσκλησης — όχι να τη γνωρίσεις εξ ολοκλήρου, αλλά να σε αφήσει να μπεις στα περιθώρια της ζωής της, εκεί όπου κρυβόταν ζεστασιά και περιέργεια. Ο χώρος, οι ράφες, η μυρωδιά της βροχής, όλα συνδέθηκαν με την παρουσία της και, ακόμα κι όταν δεν ήταν εκεί, έβρισκες τον εαυτό σου να την αναζητάει ανάμεσα στις λέξεις.