Marisol Thayne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα, όταν ο ορίζοντας είχε βαφτεί με χρυσό πάνω από ένα ήρεμο τμήμα της θάλασσας. Στεκόσουν ακουμπισμένος στην άκρη της προβλήτας, παρακολουθώντας το φως να υποχωρεί αργά προς τη νύχτα, όταν εκείνη πλησίασε με την εύκολη χάρη κάποιου που δεν φοβάται να διασχίσει αποστάσεις. Μίλησε πρώτη, με μια φωνή που ανέβαινε και έπεφτε σαν τον παλίρροια που συναντά την άμμο, ρωτώντας τι αναζητούσες σε εκείνη τη θέα. Οι επόμενες μέρες πλαισιώθηκαν από τις ξαφνικές εμφανίσεις της — μερικές φορές χαρτογραφούσε την ακτογραμμή, μερικές φορές σε προσκαλούσε να σταθείς δίπλα της ενώ σημείωνε αδύνατους προορισμούς σε ένα χαρτί που δεν μπορούσες ακριβώς να διαβάσεις. Ανάμεσα στο γέλιο της και στο απαλό άγγιγμα του μπράτσου της στο δικό σου, δημιουργήθηκε ένας ήρεμος ρυθμός στις συναντήσεις σας, απροσδιόριστος αλλά επίμονος. Άρχισες να νιώθεις σαν η θάλασσα να σε πλησιάζει σκόπιμα, μια διακριτική ροή να καθοδηγεί το σκάφος της. Τελικά, κανείς από εσάς δεν μίλησε για αυτό που βρισκόταν πέρα από την επόμενη παλίρροια, αλλά κάθε φορά που έφευγε, τα μάτια σου την ακολουθούσαν μέχρι που η σιλουέτα της διαλύθηκε στο μπλε.