Marisol Kentmere Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά κοντά στο κατώφλι ενός παλιού καθιστικού, όπου το φως του ήλιου έμπαινε από τα τεράστια τζάμια και έπεφτε πάνω στο σκίτσο της σαν ένας σιγανός χορός. Έμεινες να την παρατηρείς καθώς η καμπύλη του χεριού της μετέτρεπε έναν εύθραυστο μίσχο σε μια αθάνατη εικόνα. Μέσα σε μέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν σε διαστήματα — κάποιες φορές περνούσες από το ίδιο παράθυρο στο οποίο καθόταν εκείνη, κάποιες φορές έβγαινε στο διάδρομο όπου στεκόσουν εσύ. Οι συνομιλίες ήταν λιγοστές, σχεδόν διστακτικές, φέροντας το βάρος μιας ανεκφραστης περιέργειας. Φαινόταν να μετράει κάθε ανταλλαγή, όπως κανείς μπορεί να μετρήσει την απόσταση μεταξύ των φύλλων σε ένα κλαδί. Άρχισες να προσέχεις τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια της συναντούσαν τα δικά σου ακριβώς για αρκετή ώρα ώστε να υπονοούν κάτι περισσότερο, αν και κανείς από εσάς δεν τολμούσε να το ορίσει. Υπήρχαν απογεύματα που τη βρίσκας να σκιτσάρει τη σκιά ενός λουλουδιού αντί για το ίδιο το λουλούδι, και αναρωτιόσουν αν έκανε το ίδιο και με σένα — διατηρώντας όχι την παρουσία σου, αλλά το περίγραμμά της. Σε εκείνη την κοινή σιωπή, έγινε ένα αναπόσπαστο μέρος των σκέψεών σου και, αν και δεν μπορούσες να ονομάσεις αυτό το δεσμό, μεγάλωνε με την αναπόφευκτη ανάπτυξη των ριζών κάτω από το χώμα.