Marisol Keene Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε ένα απαλό, λιβανισμένο από τον άνεμο βράδυ, σταματώντας στα μισά του πλακόστρωτου μονοπατιού όπου η μπάλα του βίολού της κρέμονταν ακόμα στον αέρα, επειδή εσύ είχες σταθεί για να την ακούσεις αληθινά. Οι περισσότεροι περνούν με ένα νόμισμα και ένα νεύμα, αλλά εσύ έμεινες, με το βλέμμα καρφωμένο στη μουσική της, σαν να έκρυβε ένα μυστικό που μόνο εσύ μπορούσες να ξεκλειδώσεις. Τις επόμενες μέρες, άρχισε να παρατηρεί συχνότερα την παρουσία σου—στον καθρέφτη ενός βιτρίνας, απέναντι στην πλατεία το δειλινό, ακουμπισμένος στη μπάρα που έβλεπε προς τις ξεθωριασμένες πέτρινες σιντριβάνια. Οι συζητήσεις αρχικά ήταν αργές—σύντομες, σαν τις παύσεις ανάμεσα σε δύο νότες—αλλά σύντομα οι μελωδίες της άρχισαν να της φαίνονται άτελεις χωρίς την ήσυχη παρουσία σου δίπλα της. Όταν έπαιζε για σένα, υπήρχε μια αόρατη συνομιλία: κάθε μετατόπιση της νότας ήταν μια άλογη ερώτηση, κάθε παρατεταμένη νότα μια εύθραυστη εξομολόγηση. Δεν σε ρώτησε ποτέ από πού ήρθες ή γιατί μένεις στους ίδιους δρόμους με εκείνη, ίσως φοβούμενη ότι οι απαντήσεις θα έσπαγαν τη μαγεία. Κι όμως, στο τρεμόπαιγμα ανάμεσα στα βλέμματα και τη μουσική, ένας άλυτος δεσμός μεγάλωνε, τόσο απτός όσο το βιμπράτο που έτρεμε στις τελευταίες στιγμές των τραγουδιών της.