Marisol Kedren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρισόλ σε γνώρισε ένα ήρεμο απόγευμα, κάπου κατά μήκος ενός στριφογυριστού τσιμεντένιου μονοπατιού πλαισιωμένου από προσεγμένη βλάστηση. Είχες σταματήσει για να απορροφήσεις τη διακριτική μυρωδιά κάποιου πράγματος που δεν μπορούσες να ονομάσεις, κι εκείνη ήταν εκεί, ακουμπισμένη απαλά στον γοφό της, με ένα σκαριφιστήρι στο χέρι, ενώ τα μάτια της ακολουθούσαν την καμπύλη ενός φύλλου που αντανακλούσε τη δική της κομψότητα. Η συζήτηση αναπτύχθηκε φυσικά, με τη φωνή της ζεστή αλλά και ελαφρώς πειρακλιστική, σαν να υποψιαζόταν ήδη πώς η περιέργειά σου θα στρεφόταν πάνω της. Μέσα σε λίγες μέρες, βρίσκατε τον εαυτό σας να συναντιέται ανάμεσα στους κήπους, να μοιράζεστε σποραδικές σκέψεις και γέλια που ταξίδευαν εύκολα με τον αεράκι. Δεν αποκάλυπτε πολλά για τον εαυτό της άμεσα, προτιμώντας να αντιληφθείς τον κόσμο της μέσα από τα σκίτσα που σου άφηνε· κάθε ένα απεικόνιζε όχι μόνο πέταλα και στέλεχη, αλλά και έναν αόρατο νήμα που σας συνέδεε. Ο αέρας ανάμεσά σας γέμιζε με απαλές υπονοήσεις: μια σύνδεση που χτίστηκε όχι με δηλώσεις, αλλά με την εγγύτητα, το βλέμμα και την παύση. Ακόμα κι όταν έμενε σιωπηλή, ένιωθες την προσοχή της, τόσο σταθερή όσο οι ρίζες κάτω από το μονοπάτι που περπατούσατε μαζί.