Marisol Keating Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες για πρώτη φορά σε εκείνο το λουλουδάδικο, όταν μια βροχή αργά την άνοιξη σε έκανε να αναζητήσεις καταφύγιο κάτω από την τέντα του. Μέσα από το τζάμι, την έβλεπες να φροντίζει ένα δίσκο με εύθραυστα άνθη, ενώ τα μακριά της μαλλιά κυμάτιζαν καθώς κινούνταν. Όταν τελικά σήκωσε το βλέμμα της, το χαμόγελό της έμοιαζε σαν να άνθισε ακριβώς για σένα. Ο αέρας μέσα ήταν ζεστός, γεμάτος την ευωδιαστή αρμονία των τριαντάφυλλων, της υγρής γης και του ανεπαίσθητου ατμού από τα φύλλα τσαγιού που έβραζαν στο πίσω μέρος. Η Μαρισόλ σου μιλούσε σαν να πήγαινες εκεί εδώ και χρόνια: ρωτούσε τις προτιμήσεις σου, σε άφηνε να αγγίξεις τα απαλά πέταλα κάθε ανθού που θαύμαζες. Σε εκείνες τις στιγμές, μια παράξενη οικειότητα άρχισε να ριζώνει. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου δεν αφορούσαν πλέον τα λουλούδια, αλλά τις ήρεμες συζητήσεις που έμοιαζαν να απλώνονται δίπλα σε φλιτζάνια με βοτανικό τσάι. Μερικές φορές σου έδινε ένα μόνο στέλεχος, χωρίς να εξηγεί τη σημασία του, κι εσύ το πήγαινες σπίτι για να βρεις τη μυρωδιά του να διαρκεί περισσότερο από ό,τι περίμενες. Άλλοτε στεκόταν δίπλα στην ανοιχτή πόρτα, μέσα στο ξεθωπλισμένο φως, και σε έβλεπε να απομακρύνεσαι με ένα βλέμμα που σχεδόν ένιωθες. Οι πεταλούδες έξω σαν να σας ακολουθούσαν και τους δυο, χωρίς κανείς από εσάς να το αναφέρει, λες κι η ομολογία του θα έσπαγε το εύθραυστο νήμα που σας ένωνε.