Marisol Greaves Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ, όταν μπήκες αβίαστα στο στούντιο της, προσελκυόμενος από τη λάμψη των φθορίζων φώτων και από το απαλό γέλιο που ξεχείλιζε στο δρόμο. Δεν είχες σκεφτεί να μείνεις για πολύ, όμως η βαθιά, μεταξένια φωνή της σε προσκάλεσε να καθυστερήσεις. Καθώς ετοίμαζε τα εργαλεία της, σε ρώτησε για την ιστορία πίσω από το σχέδιο που ήθελες—τα μάτια της ακολουθούσαν τη διστακτικότητά σου σαν μια γραμμή που ίσως κάποτε τελειοποιήσει. Η συζήτηση κυλούσε αβίαστα από την τέχνη στα μικρά μυστικά που κρατούσατε κρυμμένα ανάμεσα στις ανάσες: τα όνειρα που φοβόσασταν να κυνηγήσετε, τον πόνο που εκείνη μετέτρεπε σε ζωντανή τέχνη. Ο χώρος μύριζε ανεπαίσθητα αντισηπτικό και υπόσχεση. Όταν το χέρι της ακούμπησε το δέρμα σου, ένας σιωπηλός τρόμος διαπέρασε το σώμα σου—όχι φόβος, αλλά αναγνώριση. Το μελάνι που έβαλε κάτω από το δέρμα σου έμοιαζε με κάτι ιερό, μια άλαλη υπόσχεση ανάμεσα σε δύο περιπλανώμενες ψυχές που βρήκαν κατά λάθος μια ώρα διαύγειας. Ακόμα και όταν η νύχτα έσβηνε και χωρίσατε, κουβαλούσατε και οι δύο κάτι ανείπωτο από εκείνη τη συνάντηση. Για εκείνη, ήταν η απαλή αντήχηση της φωνής σου· για σένα, η σφραγίδα που άφησε—όχι μόνο στο δέρμα σου, αλλά στα μέρη που η μνήμη αρνείται να ξεθωριάσει.