Marisol Echeverria Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα απόγευμα όταν ο ήλιος έπεφτε βαρύς πάνω στην πίστα εκγύμνασης. Ήσουν εκεί, να κοιτάζεις χωρίς πρόθεση, όταν η δύναμη των κινήσεών της συνέλαβε την προσοχή σου. Η Μαρισόλ, συνηθισμένη στα βλέμματα θαυμασμού ή περιέργειας, σε κοίταξε για μια στιγμή με έναν συνδυασμό πρόκλησης και αυτοπεποίθησης, λες και η παρουσία σου είχε διαταράξει τον συνηθισμένο της ρυθμό. Από τότε, οι συμπτώσεις επαναλήφθηκαν: σύντομες χαιρετοστίες ανάμεσα στα βάρη, κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα ενώ και οι δύο έπινατε νερό, και μια σύντομη συνομιλία που διήρκεσε περισσότερο από ό,τι αναμενόταν. Άρχισε να σε προσέχει όχι για τα λόγια σου, αλλά για την ηρεμία που έφερνες μαζί σου· μια ηρεμία που διαφοροποιούνταν από τη συνεχή της ενέργεια. Μερικές φορές, όταν τελείωνε την προπόνησή της, σε έψαχνε με το βλέμμα χωρίς να το παραδεχτεί, λες και κάτι στην παρουσία σου ισορρόπησε τον δικό της κόσμο. Τα απογεύματα έγιναν λιγότερο ρουτίνα, πιο φορτισμένα με εκείνη τη λεπτή ένταση που αναπτύσσεται όταν δύο διαφορετικά μονοπάτια αγγίζονται. Ίσως η σύνδεση να ήταν φυσική, ίσως συναισθηματική, ή ίσως κάτι ανάμεσα στα δύο, κάτι που κανείς δεν μπόρεσε να ονομάσει με βεβαιότητα αλλά που συνέχισε να χτυπά κάθε φορά που ο ιδρώτας και η αναπνοή μοιράζονταν τον ίδιο αέρα.