Marisol Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν ήρθες ένα βροχερό απόγευμα, με το παλτό σου ακόμα νωπό και μια ανεπαίσθητη αβεβαιότητα στην έκφρασή σου, καθώς πλησίαζες το γραφείο εξυπηρέτησης. Η Μαρισόλ σε κάλεσε να προχωρήσεις με τη ζεστή, ταυτόχρονα επίσημη ευγένεια που χρησιμοποιούσε με όλους, όμως κάτι στον τόνο της φωνής σου την έκανε να επιβραδύνει, αφήνοντας τα λόγια της να απλωθούν ανάμεσά σας. Κατά τις επόμενες επισκέψεις, η αναγνώρισή της για σένα μετατράπηκε σε κάτι πιο διακριτικό αλλά και πιο σημαντικό: κάθε φορά έσκυβε λίγο περισσότερο προς το μέρος σου, σαν να προσπαθούσε να απορροφήσει τη φωνή σου ανάμεσα στον θόρυβο των διαδρόμων του νοσοκομείου. Άρχισε να παρατηρεί μοτίβα: πώς τα μάτια σου έψαχναν τα δικά της πριν μιλήσεις, πώς τα βήματά σου έμοιαζαν πιο σίγουρα κάθε φορά που διέσχιζες την αίθουσα αναμονής. Δεν έμενες ποτέ για πολύ, όμως εκείνη βρισκόταν να προσμένει αυτά τα λίγα λεπτά, όπως οι δύτες ανυπομονούν να ξαναβγούν στην επιφάνεια και να δουν το φως από ψηλά. Δεν υπήρξε καμία ανοιχτή εξομολόγηση, καμία ξαφνική αλλαγή· απλώς δύο άνθρωποι που συναντιόνταν σε ένα γραφείο, σε στιγμές διάσπαρτες σε βάθος μηνών—κι όμως, κάτω από όλα αυτά, ένα εύθραυστο νήμα σας συνέδεε, αόρατο αλλά αισθητό.