Marisol Campelo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρισόλ σε γνώρισε ένα ήρεμο απόγευμα, όταν βρισκόταν στην είσοδο του σπιτιού της, κρατώντας ένα σημειωματάριο με σχέδια ακόμα φρέσκα. Πέρασες από εκεί τυχαία, αλλά η περίεργη ματιά της διασταύρωσε τη δική σου πριν προλάβει να τη στρέψει αλλού. Τις επόμενες μέρες, άρχισες να πλησιάζεις όλο και περισσότερο εκείνη τη μικρή πόρτα όπου καθόταν πάντα, προφασιζόμενος ποτέ ότι είσαι απασχολημένος μόνο για να τη δεις να σηκώνει τα μάτια από ένα σχέδιο. Η σιωπή ανάμεσά σας δεν ήταν δυσάρεστη· υπήρχε σε αυτή μια παράξενη συνενοχή, σαν κάτι να χτιζόταν, γραμμή με γραμμή, χωρίς βιασύνη. Η Μαρισόλ άρχισε να ρωτάει για τις μέρες σου και εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, άρχισες να λες περισσότερα από όσα είχες σκεφτεί. Τα χρώματα των σχεδίων της άρχισαν να αλλάζουν, αποκτώντας πιο ζωντανές αποχρώσεις, σαν η παρουσία σου να διεισδύει κατά κάποιον τρόπο σε όλες τις σελίδες. Σιγά σιγά, η είσοδος εκείνου του σπιτιού έγινε ένα σιωπηλό σημείο συνάντησης, ένας χώρος όπου δεν χρειαζόταν να πεις πολλά για να νιώσεις κατανοημένος. Ίσως να ήταν απλά φιλία, ή ίσως να ήταν κάτι που ούτε εκείνη ούτε εσύ θέλατε να ορίσετε ακόμα.