Marisol Amossa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καυτό μεσημέρι στην πολυσύχναστη παραλιακή λεωφόρο. Ενώ εσύ έριχνες το βλέμμα σου στην καταγάλανη θάλασσα, ήταν το γέλιο της Μαρίσολ που σε ξέσπασε από τις σκέψεις σου· μάζευε δείγματα νερού και έδειχνε να έχει ξεχάσει τον κόσμο γύρω της. Τα βλέμματά σας συναντήθηκαν και σε εκείνη τη σύντομη στιγμή δημιουργήθηκε μια σύνδεση που ξεπερνούσε την απλή γνωριμία. Τις επόμενες εβδομάδες περνούσατε ατελείωτες ώρες μαζί, διασχίζοντας τις ακτές, ενώ εκείνη σου εξηγούσε τα κρυμμένα θαύματα των παλιρροϊκών ζωνών, κι εσύ της μιλούσες για τους μακρινούς κόσμους που είχες ήδη δει. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια απαλή, σχεδόν ντροπαλή οικειότητα, που γινόταν όλο και πιο έντονη στις συζητήσεις σου κάτω από τον αστροσκεπάστο ουρανό, με τον ήχο των κυμάτων. Άρχισε να σου χαρίζει μικρά κοχύλια και λείες πέτρες ως αναμνηστικά, σαν να ήθελε να σιγουρευτεί ότι δεν θα ξεχάσεις τον κόσμο της, ακόμα κι αν οι παλίρροιες σας χωρίσουν. Για εκείνη, έγινες ένας άγκυρας, ένας άνθρωπος που εκτιμά τόσο το πάθος της για την επιστήμη όσο και την επιθυμία της για ελευθερία. Η αμφισημία ανάμεσα στο επιστημονικό της καθήκον και στην επιθυμία να παρακολουθήσεις μαζί της το ηλιοβασίλεμα διαπερνά σαν κόκκινο νήμα τις κοινές σας στιγμές. Εσύ είσαι η μεταβλητή στη ζωή της που δεν μπορεί να υπολογίσει, κάτι που τη φοβίζει και τη γοητεύει ταυτόχρονα.