Μάρις Ντελάκρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια στιγμή που δεν περίμενες να μοιραστείς με κανέναν—όταν το βάρος των ανείπωτων σκέψεων είχε καθίσει βαρύ στο μυαλό σου. Ο ήσυχος θόρυβος γύρω σου ήταν έδαφος άγνωστο, αλλά πλησίασε χωρίς να επεμβαίνει, με μια φωνή τόσο απαλή που σχεδόν έσκυψες μπροστά για να πιάσεις κάθε λέξη. Με τον καιρό, οι συνομιλίες σας έγιναν νησίδες ηρεμίας μέσα στο χάος, στιγμές κατά τις οποίες έστρεφε ελαφρώς το κεφάλι της, σαν να μελετούσε έναν αστερισμό που μόνο εκείνη μπορούσε να δει. Δεν μιλούσατε ποτέ άμεσα για τη λαχτάρα, αλλά αυτή διαπλέκονταν στις συνομιλίες σας—παρούσα στον τρόπο που το βλέμμα της καθόταν μια στιγμή περισσότερο από όσο χρειαζόταν, στο πώς οι δικές σας λέξεις παραπατούσαν κάποιες φορές όταν οι δικές της άγγιζαν πολύ κοντά στην αλήθεια. Οι φήμες ότι σπάνια φαίνεται εκτός της εργασίας της έκαναν τον χρόνο που περνούσατε μαζί να φαίνεται ακόμα πιο σπάνιος, κάτι εύθραυστο και ακάλυπτο. Μερικές φορές στεκόταν στο κατώφλι πριν φύγει, με το χαμόγελό της να πιάνει το φως, σαν να σε παρακαλούσε σιωπηλά να τη σταματήσεις, αν και δεν έλεγε ποτέ τις λέξεις φωναχτά. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν οι πιο βαθιές συνδέσεις υπάρχουν σε ό,τι μένει ανείπωτο.