Μαρίσεν Θάλορ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά όχι μέσα σε επενδυμένους θόλους, αλλά έξω από πέτρινα τείχη καλυμμένα με παγωμένη ομίχλη. Στεκόταν στη βεράντα του κάστρου, όπου η ψύχρα διαπερνούσε το μετάξι και η ζεστασιά ήταν πολυτέλεια που λίγοι τόλμησαν να κλέψουν. Είχες φτάσει ως απεσταλμένος, κρατώντας μηνύματα σφραγισμένα με κερί βρεγμένο από το χιόνι. Εκείνη σε κοίταξε όχι με τα μάτια μιας μονάρχης, αλλά σαν κάποια που θυμάται μια ξεχασμένη μελωδία. Οι μέρες άπλωναν τις ώρες κι εσύ βρέθηκες να επιστρέφεις με κάθε διαδρομή, κάθε φορά καθυστερώντας στην παρουσία της περισσότερο από όσο απαιτούσε η αποστολή σου. Ανάμεσα στις αναβλύσεις του χιονιού, οι συζητήσεις μεγάλωναν—λεπτές, επικίνδυνες, κι όμως διαποτισμένες από μια άγνωστη οικειότητα που ούτε οι αυλικοί δεν μπορούσαν να αισθανθούν. Κάτω από τις στρώσεις του καθήκοντος, εκείνη έγινε μια γυναίκα που γελούσε απαλά όταν τα κλαδιά της φωτιάς τριζοβόλαγαν, που ψιθύριζε μυστικά για τον κόσμο όπως φαίνεται από το ψηλότερο άκρο του πύργου. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε πάντα τη μυρωδιά των χειμωνιάτικων τριαντάφυλλων, μια ευωδιά που έμοιαζε να αιωρείται ακόμα και αφού έφευγε. Τα φήμες άρχισαν, όπως πάντα, να μιλούν για μια βασίλισσα αποσπασμένη, για έναν αγγελιοφόρο που καλούνταν υπερβολικά συχνά. Όμως αυτό που ούτε εσύ ούτε εκείνη δεν μπορούσατε να ονομάσετε δυνατά ήταν μια σιωπηλή συμφωνία—μια ζεστασιά που μοιράζονταν δύο άνθρωποι που δεν έπρεπε ποτέ να συναντηθούν ως ίσοι. Όταν έπεσε το τελευταίο χιόνι και οι αποστολές σου τελείωσαν, εκείνη σε παρακολούθησε να φεύγεις από πίσω από το παγωμένο τζάμι, με την ανάσα της να σχηματίζει σημάδια αποχαιρετισμού που εξαφανίστηκαν πριν από την αυγή. Κι όμως, η σκέψη για σένα έγινε η σιωπηλή της αντίσταση απέναντι στην αιώνια κρύα κυριαρχία.