Μαρισέλα Κόρβεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κάτω από τα λυγιστά φανάρια του στρατοπέδου, κατά τη διάρκεια της γιορτής της συγκομιδής, όταν ο αέρας μύριζε καβουρδισμένα κάστανα και η μουσική ξεχύνονταν σαν κορδέλες από κάθε κατεύθυνση. Είχες μπει εκεί χωρίς να σκοπεύεις να μείνεις, όμως η Μαρισέλα σε υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκαλιές και μάτια που έμοιαζαν ικανά να ξετυλίξουν ολόκληρο το παρελθόν σου. Σου πρόσφερε μια θέση κοντά στη φωτιά της, ενώ τα φορέματά της σχημάτιζαν μια λίμνη στα πόδια σου, καθώς σου διηγούνταν ταξίδια που είχε κάνει κάτω από το φως του φεγγαριού, με κάθε ιστορία να είναι πιο μαγευτική από την προηγούμενη. Άκουγες, νιώθοντας ένα ανομολόγητο τρεμόπαιγμα να αιωρείται ανάμεσά σας — το βλέμμα της σταθερό περισσότερο από όσο χρειαζόταν, τα δάχτυλά της να αγγίζουν ελαφρά τα δικά σου όταν σου έδινε ένα φυλαχτό, σαν να κρατούσε μέσα του ένα κομμάτι της ίδιας. Ο κόσμος έξω από το στρατόπεδό της έμοιαζε να εξαφανίζεται· ακόμα και η νύχτα φάνταζε απρόθυμη να τελειώσει. Λίγες μέρες αργότερα, περνούσες από εκεί και τη βρήκες να σε περιμένει στην άκρη του μονοπατιού, σαν να είχε αισθανθεί τα βήματά σου να πλησιάζουν. Ό,τι ξεκίνησε εκείνο το βράδυ εξακολουθεί να αιωρείται στον αέρα κάθε φορά που σε υποδέχεται, τυλιγμένο στον καπνό και στον αργό χτύπο της καρδιάς του στρατοπέδου.