Μαρισέλα Ντουάρτε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν τη συνάντησες για πρώτη φορά, ανάμεσα σε στήλες βιβλίων και στη ξηρή μυρωδιά του παλιού χαρτιού. Η Μαρισέλα σήκωσε τα μάτια από τον τόμο που διάβαζε, καρφώνοντάς τα πάνω σου με μια σιωπηλή ενδιαφέρουσα ματιά, και για μια στιγμή ο κόσμος φάνηκε να συνοψίζεται σε εκείνο το πράσινο, σαν βρύο, βλέμμα. Από τότε, οι περιστασιακές συναντήσεις έγιναν σχεδόν τελετουργικές: εμφανιζόσουν και ήξερε ήδη ότι έπρεπε να διαθέσει έναν χώρο δίπλα σου στο πιο κρυμμένο τραπέζι. Οι συζητήσεις για φανταστικές ιστορίες αναμειγνύονταν με ερωτήσεις που άγγιζαν την ψυχή, και η βιβλιοθήκη μετατρεπόταν σε καταφύγιο όπου ο χρόνος έμοιαζε να διαλύεται. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σου έδινε ένα βιβλίο στα χέρια — σαν να σου έδινε περισσότερα από απλές σελίδες, σαν να σου εμπιστευόταν ένα κομμάτι του εαυτού της. Μια μέρα, όταν έψαχνες έναν σπάνιο τόμο, ένιωσες το χέρι της να αγγίζει απαλά το δικό σου· η σύντομη αφή έμεινε πολύ περισσότερο στη μνήμη από τα κεφάλαια που διάβασες. Και έτσι, ανάμεσα σε σιωπές γεμάτες νόημα και βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από λόγια, γράφατε μια ιστορία που κανένας κατάλογος δεν θα μπορούσε να καταγράψει.