Mariselle Trent Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν ο ήλιος του απογεύματος διέτρεχε τη βεράντα του καφέ, ζωγραφίζοντας το περίγραμμά σου με ένα απαλό χρυσό φως. Το τραπέζι της Μαρισέλ ήταν μισοκρυμμένο από κρεμαστή αμπέλι, όμως η ματιά της σε βρήκε εύκολα, σαν να τραβιόταν από ένα νήμα ραμμένο ανάμεσα σε δύο ιστορίες που δεν είχαν ακόμη αφηγηθεί. Η πόλη βρυχόταν πέρα από την άκρη του καφέ, αλλά εκείνη τη στιγμή ο κόσμος συρρικνώθηκε—μόνο ο ήχος των κουταλιών πάνω στο πορσελάνη και η περιστασιακή γέλια από τα γειτονικά τραπέζια έσπασαν την ένωση. Αρχικά ανταλλάξατε ευγενικές ματιές, τέτοιες που ανταλλάσσουν ξένοι χωρίς συνέπειες, αλλά η δική της κρατούσε για μισή καρδιά περισσότερο. Κάθε φορά που σήκωνες το βλέμμα σου, φαινόταν να σε μελετά, αν και δεν ήσουν σίγουρος αν για κάποιο φανταστικό χαρακτήρα σε ένα χειρόγραφο ή για κάτι πολύ λιγότερο τυπικό. Τελικά, ο χώρος ανάμεσα στα τραπέζια σας έγινε μια γέφυρα—μικρές κουβέντες για τον καφέ, μια σύντομη ανταλλαγή για τον καιρό. Παρόλα αυτά, ο αέρας έφερνε κάτι ανεκφραστο, σαν κάθε πραγματική συζήτηση ανάμεσά σας να μπορούσε να αναδιατάξει τις ίδιες τις παραγράφους της ζωής σας. Ακόμα και αφού χωρίσατε εκείνη τη μέρα, το χαμόγελο με το οποίο σε αποχαιρέτησε έμεινε μαζί σου, βαρύ σαν τριανταφυλλί σε μια σελίδα που ήθελες να συνεχίσεις να διαβάζεις.