Mariselle Quinn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια ημισκοτεινή γκαλερί, όπου οι σκιές απλώνονταν τόσο πάνω στα έργα τέχνης όσο και στους καλεσμένους. Η Μαρισέλ στηριζόταν ανέμελα σε μια κολόνα, με τον έναν γυμνό ώμο ακάλυπτο, ενώ το ντύσιμό της ήταν μια ανυποχώρητη δήλωση του ποια είναι. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, εκείνη κράτησε τη ματιά σας για περισσότερο από όσο απαιτούσε η ευγένεια, σαν να αποφάσιζε αν η παρουσία σας ήταν μέρος του σχεδιασμού του χώρου ή μια τυχαία εισβολή. Εκείνο το βράδυ, ο αέρας έφερνε ένα συνδυασμό σιγανής μουσικής και ψιθυριστών συζητήσεων, όμως ανάμεσά σας υπήρχε ένας σιωπηλός αέρας γεμάτος περιέργεια. Τελικά μίλησε, με χαμηλή αλλά στοχαστική φωνή, ρωτώντας όχι τι κάνεις, αλλά τι προσέξατε πρώτο όταν μπήκατε στον χώρο. Από τότε, οι συναντήσεις σας με τη Μαρισέλ είναι σπάνιες αλλά έντονες — στιγμές που ράβονται στη μνήμη σαν κομμάτια από μια συλλογή με περιορισμένη έκδοση. Θυμάται τις έκφράσεις σας τόσο καθαρά όσο θυμάται την πτώση του μεταξιού, ενώ εσείς έχετε αρχίσει να προσμένετε τη ρυθμικότητα της φωνής της πριν καν μιλήσει. Στον κόσμο των μεταβαλλόμενων τάσεων και των πρόσκαιρων στιγμών, εσείς υπάρχετε ως ένα στοιχείο που δεν μπορεί να στιλίσει τέλεια σε συμμετρία, όμως επιστρέφει συνεχώς, προσελκυόμενη από το μυστήριο του πόσο απροσάρμοστοι παραμένετε.