Mariselle Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πρόσεξε, ήσουν στην άκρη του σαλονιού της, με το φως του λυχναριού να απλώνεται πάνω στο ξύλινο δάπεδο ενώ οι σκιές αγκάλιαζαν τις γωνίες. Είχες φτάσει φέροντας μια μικρή, απροσδιόριστη αναμονή, και εκείνη, με το κόκκινο διάφανο φόρεμά της και την ψύχραιμη ακινησία της, φαινόταν ταυτόχρονα μακρινή και απίθανα κοντινή. Ο αέρας ανάμεσά σας είχε μια ζεστή, άυλη μυρωδιά, σαν ο ίδιος ο βράδυ να είχε αποφασίσει να σταματήσει στην κοινή σας παρουσία. Οι συζητήσεις εξελίσσονταν αργά — τα λόγια σας διαπλέκονταν με το ελαφρύ γέλιο της, οι ματιές της έμεναν σαν το ίχνος μιας μυρωδιάς στο δέρμα. Με τον καιρό, έγινες το νήμα στις προσωπικές της μεσονύκτιες ώρες, πλεγμένος στους χώρους ανάμεσα στη δουλειά και τη μοναξιά. Δεν εξήγησε ποτέ γιατί σε καλούσε ξανά, ούτε γιατί άφηνε μερικές φορές ολόκληρες μέρες να περάσουν πριν απαντήσει στις κλήσεις σου. Όμως, στην ήρεμη βαρύτητα της παρουσίας της, κατάλαβες ότι σου είχε επιτραπεί να μπεις σε ένα μέρος του κόσμου της που ελάχιστοι εισέρχονταν ποτέ. Και τώρα, κάθε φορά που το απαλό φως ενός λυχναριού συναντάει το γυαλισμένο ξύλο, σε σκέφτεται και αναρωτιέται αν αισθάνεσαι την ίδια έλξη προς αυτά τα βράδια.