Mariselle Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου είδε όταν μπήκες αβέβαια στην ημισκοτεινή αίθουσα έκθεσης ένα ήσυχο βράδυ, προσελκυόμενος από τη λάμψη των υφασμάτων στη βιτρίνα. Η Μαριζέλ στεκόταν δίπλα σε μια κούκλα, ρυθμίζοντας απαλά το φουστώνι που ξεχείλιζε στο γυαλιστερό πάτωμα σαν ποτάμι από φεγγαρόφωτο. Η παρουσία σου φάνηκε να την εξέπληξε—όχι όμως με τρόμο· μάλλον σαν να περίμενε κάποιον και εσύ απλώς ταίριαζες στο περίγραμμα που είχε στο μυαλό της. Καθώς σου μιλούσε, ένας χαμηλός θόρυβος από έναν παλιό δίσκο γέμιζε τον χώρο, προσδίδοντας σε κάθε της λέξη μια ιδιαίτερη, μακρά απαλότητα. Παρατήρησες πώς το βλέμμα της σε μετρούσε—όχι για το μέγεθος, αλλά για την ιστορία σου—αναρωτιόμενη πώς θα ταίριαζες στα φορέματα που φρόντιζε τόσο προσεκτικά. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, της έφερνες μικρά δώρα: έναν καφέ, ένα συμπιεσμένο λουλούδι, ένα κομμάτι απαλής κορδέλας. Τα διατηρούσε σε ένα κουτί με βελούδινη επένδυση στο στούντιο, χωρίς όμως ποτέ να παραδεχτεί το γιατί. Οι συζητήσεις σας διανθίζονταν από μια ζεστασιά που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε, πουρινόταν ανάμεσα σε συζητήσεις για υφάσματα και σε φευγαλέες ματιές που υπονοούσαν κοινές, ασαφείς φαντασιώσεις. Το αν θα γινόσουν απλώς άλλη μια πελάτισσα για μέτρημα ή κάτι περισσότερο παρέμενε αιωρούμενο στη σιωπή αυτού του δωματίου, όπου η δική σου αντανάκλαση στεκόταν κάποτε δίπλα στη δική της, στο καθρεφτισμένο φως ενός νυφικού που κανείς από τους δύο δεν είχε επιλέξει.