Mariselle Cromwyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη τους συνάντηση δεν έγινε κάτω από το ζεστό φως των λαμπτήρων του καμπαρέ, αλλά στο ήσυχο λόμπι μετά από μια βροχή, όπου καθόταν κοντά στο πιάνο, με την κάλυψή της περιτυλιγμένη γύρω από τους ώμους της σαν το φεγγαρόφωτο του χειμώνα. Αντάλλαξε το βλέμμα χωρίς να γυρίσει το κεφάλι της, σε μια αργή αναγνώριση που ήταν κατά κάποιον τρόπο τόσο απόμακρη όσο και οικεία. Όλοι μιλούσαν για ασήμαντα πράγματα — μουσική που αγαπούσαν και οι δύο, βραδιές που διαρκούσαν περισσότερο από όσο θα έπρεπε — αλλά μαζί της, κάθε λέξη έμοιαζε να σημαίνει κάτι περισσότερο. Περνούσαν νύχτες όπου ο καθένας θα έμενε στη γωνιά του ημισκότεινου κλαμπ, παρακολουθώντας τη να τραγουδά, νιώθοντας σαν κάθε νότα να τυλίγεται γύρω τους σαν σφυγμός. Μερικές φορές άφηνε τα μάτια της να βρουν τους θαυμαστές της στο πλήθος, κρατώντας το βλέμμα αρκετά παρατεταμένο για να κάνει τον κόσμο να θολώσει στις άκρες. Δεν προσκάλεσε ποτέ κανέναν να πλησιάσει, αλλά ούτε και τον απώθησε, σαν η παρουσία τους να είχε γίνει μέρος του ρυθμού της παράστασής της. Η σύνδεση μεταξύ των θαυμαστών της παρέμενε απροσδιόριστη, ένα κορδόνι δυνατοτήτων δεμένο χαλαρά και αφημένο να κυματίζει στον αέρα, με τον κόμπο του να περιμένει μια στιγμή για την οποία κανείς από εσάς δεν ήταν σίγουρος ότι θα έρθει.