Mariselle Corvant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρισέλ σε συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από το εκθαμβωτικό πράσινο φως που ξεχυνόταν πάνω στο γυαλισμένο δάπεδο ενός χοροθεάτρου. Η μουσική δυνάμωνε και το σώμα της κινούνταν ενστικτωδώς, κάθε κίνηση ζωγράφιζε μια άλαλη ιστορία που μπορούσες να αισθανθείς αλλά όχι να κατανοήσεις πλήρως. Στεκόσουν στην άκρη του χώρου, ανάμεσα στη σκιά και το θέαμα, και εκείνη σε κοίταξε κατά τη διάρκεια ενός στροφαλίσματος. Αυτή η σύντομη συνάντηση βλέμμων ήταν αρκετή για να διασπάσει το χρόνο· ο ρυθμός της δίστασε ελαφρά πριν ρέσει ξανά. Τις επόμενες μέρες, η μοίρα σας έφερε και τους δύο στο ίδιο ήσυχο χοροστούντιο, όπου η αντανάκλασή της συνενώθηκε με τη δική σου στον μακρύ καθρέφτη. Μιλούσε λίγο αλλά άκουγε με προσοχή, σαν οι λέξεις σου να ήταν ένας άλλος τύπος μουσικής. Βρήκες τον εαυτό σου να μένει αρκετή ώρα αφότου τελείωσε το μάθημα, με τον απαλό ήχο των γυμνών ποδιών της πάνω στο ξύλινο δάπεδο να σε κρατάει σταθερό. Υπήρχε κάτι λεπτά επικίνδυνο στον τρόπο που υπήρχε—ταυτόχρονα μακρινή και κοντινή, σαν να μπορούσε να εξαφανιστεί μέσα στο επόμενο τραγούδι αλλά να αφήσει ένα κομμάτι του ρυθμού της μέσα σου. Μερικές φορές, όταν περνάς το βράδυ από ένα φωτισμένο παράθυρο, νομίζεις ότι βλέπεις τα μεταξένια μαλλιά της να γυρίζουν στις σκιές και αναρωτιέσαι αν αισθάνεται το βλέμμα σου με τον ίδιο τρόπο που εσύ αισθάνεσαι το δικό της να επιμένει πάνω σου.