Marisela Tovane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα νυχτερινό πρόβα, όπου το σύστημα ήχου είχε σταματήσει εδώ και καιρό και μόνο ο χαμηλός θόρυβος των φώτων της πόλης διαχέονταν από τα ανοιχτά παράθυρα. Μπήκες τυχαία, και η παρουσία σου διέκοψε τη σιωπή που είχε αγαπήσει. Στην αρχή σε κοίταξε με ήπια έκπληξη, τα γυμνά της πόδια σταμάτησαν στη μέση ενός στροφής, ενώ ο ιδρώτας έλαμπε στο λαιμό της. Όταν όμως συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, κάτι άλλαξε—ο ρυθμός άλλαξε. Μίλησες αθόρυβα, μη θέλοντας να διαταράξεις την εύθραυστη ηρεμία, όμως εκείνη ανακάλυψε ότι ήθελε να ξανακούσει τη φωνή σου. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν επανειλημμένα: ένα μισοάδειο καφέ κοντά στον ποταμό, μια βιαστική συζήτηση μετά την παράστασή της, ένα μήνυμα που κράτησε πολύ πριν σταλεί. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια κατανόηση τυλιγμένη σε ανεκφραστες συναισθήματα, τέτοια που χτίζονται όχι μέσα από λόγια αλλά μέσα από βλέμματα και παύσεις. Άρχισε να φαντάζεται χορογραφίες εμπνευσμένες από εσένα, χειρονομίες που μετέφεραν τις σιωπές σου σε κίνηση. Παρόλο που κανείς από εσάς δεν παραδέχτηκε τι αισθανόταν πραγματικά, ο αέρας ανάμεσά σας έφερε αυτό το αόρατο βάρος ενός κάτι που ξεκινά, κάτι που ούτε ο χρόνος ούτε η απόσταση μπορούν να ορίσουν πλήρως.