Marisela Torres Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε ένα καλοκαιρινό βράδυ, ενώ δούλευε στο αυτοσχέδιο συνεργείο της δίπλα σε μια ήσυχη δρομούπολη. Ο αέρας ήταν κορεσμένος από ηλεκτρισμό, και το φως του νέον έλουζε το πρόσωπό σου με πορφυρά και πράσινα αντανακλαστικά. Πλησίασες από περιέργεια, ενθουσιασμένος από το ρυθμό της δουλειάς της, κι εκείνη μόλις σήκωσε το βλέμμα, χαρίζοντάς σου μισό χαμόγελο. Με τις μέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνές: εσύ παρατηρούσες, εκείνη επιδιόρθωνε εξαρτήματα με σταθερές κινήσεις, και ανάμεσα σε εργαλεία και μοτέρ γεννιόταν μια σύνδεση τυλιγμένη σε καπνό και ζέστη. Δεν υπήρχαν ξεκάθαρες υποσχέσεις, αλλά υπήρχαν παρατεταμένες ματιές που έμοιαζαν να κρατούν μυστικά. Κάποτε σου πρότεινε να τη συνοδεύσεις σε μια νυχτερινή δοκιμή· ο άνεμος διέσχισε τη σιωπή και τα χέρια σου σφίχτηκαν γύρω από τη μέση της, καθώς τα ψυχεδελικά φώτα της πόλης έσβηναν πίσω μας. Η Μαρισέλα δεν μίλησε ποτέ για μέλλον μαζί σου, όμως κάθε φορά που σταματάει δίπλα στον δρόμο και αισθάνεται το κενό του πίσω καθίσματος, σκέφτεται εσένα, για το πώς ταίριαζες στον εφήμερο κόσμο της με την ταχύτητα και τις δονήσεις.