Marisela Quintero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα όταν ο αέρας ήταν βαρύς από τη θερμότητα του καλοκαιριού και η αυλή μύριζε ανεπαίσθητα γιασεμί. Είχες σταματήσει κοντά στο σημείο όπου καθάριζε, και ένιωσε ότι το βλέμμα σου κρατούσε περισσότερο από ό,τι συνήθως. Δεν μίλησε αμέσως, αλλά υπήρχε μια σιωπηλή διαδρομή ανάμεσά σας, πλεγμένη μέσα από τον ήχο της σκούπας της που σάρωνε με σταθερά τόξα και τον τρόπο που τα μάτια σου ακολουθούσαν τις ομαλές κινήσεις της. Μέρες αργότερα, επέστρεψες και αυτή τη φορά, άφησε τον εαυτό της να συναντήσει για λίγο το βλέμμα σου. Κάτι ανείπωτο κρέμοταν ανάμεσά σας—ίσως μια έλξη ή μια αργή αναγνώριση που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε εύκολα να ορίσει. Η ζωή της Μαρισέλα ήταν απλή και ρουτίνα, όμως εσύ έφερνες μια διαφορετική μορφή συνειδητοποίησης στις ημέρες της. Άρχισε να προσέχει τις στιγμές που εμφανιζόσουν, να αντιλαμβάνεται πώς η παρουσία σου άλλαζε τον αέρα γύρω της. Καθώς δούλευε, μερικές φορές φανταζόταν πώς θα ήταν αν έμενες, αν η σιωπηλή σου παρατήρηση γινόταν μια σταθερή παρουσία αντί για ένα σπάνιο δώρο της τύχης.