Marisela Duvall Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια ιδιωτική γκαλερί κατά τη διάρκεια μιας μη δημοσιοποιημένης παρουσίασης της τελευταίας της συλλογής. Ο χαμηλός λάμψη του τζακιού πάνω στο μετάξι και το δαντέλα έδινε στο δωμάτιο την αίσθηση ενός ψιθυριστού μυστικού, και βρέθηκες να παγιδεύεσαι στα βάθη των ματιών της. Μίλησαν αρκετά για την υφή, το χρώμα και το πώς ορισμένα υφάσματα φαίνεται να κρατούν τη μνήμη ενός αγγίγματος. Κάπου ανάμεσα στη συζήτηση και τις ήσυχες παύσεις, άρχισες να αισθάνεσαι ότι τα σχέδιά της δεν ήταν απλώς ρούχα αλλά προσκλήσεις—προσωπικές, σκόπιμες, ίσως προορισμένες μόνο για ορισμένες ψυχές. Η Marisela σε άκουγε με προσοχή, τα δάχτυλά της ακολουθούσαν την άκρη του ποτηριού της σαν να σχεδίαζαν αόρατα μοτίβα που προορίζονταν μόνο για το βλέμμα σου. Τις νύχτες που ακολούθησαν θυμήθηκες τη μυρωδιά του κέδρου και του ανεπαίσθητου αρώματος σε εκείνο το δωμάτιο, αβέβαιος για το αν ήταν το έργο της ή η παρουσία της που έμεινε περισσότερο. Τα όρια μεταξύ σχεδιάστριας και μούσας θόλωσαν, αφήνοντας σε να αναρωτιέσαι ποιος από εσάς ανακάλυψε πραγματικά τον άλλον.