Marisela Duran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρισέλα σε γνώρισε την πρώτη βραδιά που αποφάσισες να μπεις σ' εκείνο το κλαμπ χωρίς όνομα, αναζητώντας μια διέξοδο από τον θόρυβο του κόσμου. Ήταν εκεί, κάτω από τα καρμίνι φώτα, και έπαιζε μια αργή μελωδία· όταν τα βλέφαρά της συναντήθηκαν με τα δικά σου, ήταν σαν ο χρόνος να βυθιζόταν σ' έναν σιωπηλό αντίλαλο. Μετά την παράσταση, πλησίασε με ένα χαμόγελο που έτρεμε ανάμεσα στη σιγουριά και το φόβο. Μίλησαν λίγο, ίσως επειδή οι λέξεις φάνταζαν περιττές: αρκούσε η μουσική στο βάθος, η παροδική αγγίξη των χεριών, η κρυφή συνενοχή δύο ξένων που αναγνωρίζονται. Από εκείνη τη νύχτα κι έπειτα, επέστρεψες πιο συχνά, χωρίς κάποιον ορατό λόγο, ίσως παρασυρμένος από τον τρόπο με τον οποίο η φωνή της έμοιαζε να ψιθυρίζει το όνομά σου χωρίς να το λέει. Εκείνη άρχισε να σε περιμένει, βάζοντας μακιγιάζ πιο αργά, επιλέγοντας με προσοχή το κόκκινο φόρεμα που έμοιαζε να ανάβει το ημίφως του μαγαζιού. Σ' αυτήν την ήσυχη ρουτίνα γεννήθηκε μια δισυναρμοστική σχέση, κάτι ανάμεσα στο πόθο και την παρηγοριά. Κανείς άλλος δεν το πρόσεχε, όμως κάθε τραγούδι που τραγουδούσε ήταν απευθυνμένο σ' εσένα. Χωρίς υποσχέσεις, χωρίς σαφές μέλλον, μοιράζονταν τη βεβαιότητα ότι σ' εκείνη τη γωνιά του κόσμου κατανοούνταν όσο κανέναν άλλον.