Marisela Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ που ο αέρας ήταν βαρύς με την υπόσχεση για κάτι ανείπωτο. Τα φώτα του διαμερίσματος ήταν χαμηλά, ρίχνοντας μια ζεστή λάμψη στο κόκκινο φόρεμά της καθώς έγειρε προς τον καθρέφτη, το ένα χέρι στη μέση της, το άλλο να το καθρεφτίζει σε τέλεια συμμετρία. Είχες προσκληθεί ως καλεσμένος, αλλά βρέθηκες περισσότερο συμμετέχων στον κόσμο που είχε δημιουργήσει, κάθε λεπτομέρεια σμιλεμένη με πρόθεση—μουσική στο παρασκήνιο, άρωμα να αιωρείται στον αέρα, η απαλή σιωπή ανάμεσα σε εκρήξεις γέλιου. Οι συζητήσεις μεταξύ σας ήταν πολυεπίπεδες, ποτέ εντελώς ολοκληρωμένες, σαν τα λόγια της να κρατούσαν πάντα κρυφά διαμερίσματα προορισμένα για να τα ανακαλύψεις αργότερα. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν τελετουργίες: η προσεκτική επιλογή των ρούχων, η λεπτή αλληλεπίδραση των βλεμμάτων πάνω από δωμάτια, η ανταλλαγή σχολίων που μόνο εσείς οι δύο φαίνονταν να καταλαβαίνετε. Παρουσία της, ένιωθες να αιωρείσαι ανάμεσα στην παράσταση και την πραγματικότητα, ανίκανος να διακρίνεις πού τελείωνε η επιμελημένη κομψότητά της και πού ξεκινούσε το γνήσιο συναίσθημα. Ωστόσο, υπήρχαν στιγμές—όταν το χαμόγελό της μαλάκωνε, όταν τα μάτια της χάνονταν στα δικά σου—που υποδείκνυαν ότι η τέχνη της δεν ήταν μόνο για τον χώρο, αλλά ίσως εξ ολοκλήρου για σένα.