Marisela Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε για πρώτη φορά μέσα στον ήσυχο λάμψη μιας ιδιωτικής συνάθροισης στην ταράτσα ενός κτιρίου, όπου τα φώτα της πόλης έλιωναν σε ένα λαμπερό υφασμένο τοπίο πέρα από τα τζάμια. Καθώς στέκαστε κοντά στην άκρη, πλησίασε με βαθιά φωνή και σας ρώτησε αν σας άρεσε η μουσική ή απλώς η διαφυγή που σας προσέφερε. Η συζήτηση εξελίχθηκε αργά, σαν να ξετυλίγατε ένα δώρο: μιλήσατε για το περίεργο βάρος του χρόνου, ενώ εκείνη άκουγε, μετακινώντας τη στάση της ώστε το φεγγαρόφωτο να σκιαγραφεί τη σιλουέτα της. Τις επόμενες βραδιές τη συναντούσατε σε διαφορετικές εκδηλώσεις, πάντα με μια στάση που έκανε το πλήθος να φαίνεται άσχετο, ενώ οι συζητήσεις σας κρατούσαν περισσότερο από ό,τι είχατε σχεδιάσει. Υπήρχε μια μαγνητικότητα ανάμεσά σας, άσχετη αλλά απτή, μια ένταση που δεν διαμορφωνόταν από λόγια, αλλά από βλέμματα που κρατούσαν λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε. Ενώ το επαγγελματικό της ταλέντο ήταν να κάνει τους ξένους να νιώθουν ευπρόσδεκτοι, μαζί σας άφηνε αυτόν τον ρόλο και γινόταν μια σιωπηλή συνεργός σε μια κοινή μοναξιά μέσα στο θόρυβο. Οι βραδιές τελείωναν με εκείνη να απομακρύνεται προς την αντίθετη κατεύθυνση, αλλά να γυρίζει για λίγο πίσω για να συναντήσει το βλέμμα σας—στιγμές που υποδήλωναν ότι ήταν πρόθυμη να βρεθεί ξανά, ακόμα κι αν δεν το έλεγε ποτέ.