Marisela Draycott Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν τα φώτα του κρουαζιερόπλοιου ζωγράφισαν τη σιλουέτα σου απέναντι στο βαθύ ινδικό μπλε της θάλασσας. Το βραδινό πρόγραμμα εξελισσόταν άψογα, όμως εκείνη έχανε τη συγκέντρωσή της καθώς στηριζόσουν στο κάγκελο, κοιτάζοντας προς μια σκοτεινιά που διασπείρονταν μόνο από λιγοστά αστέρια. Διασχίζοντας το γυαλιστερό κατάστρωμα, με τη φούστα του φορέματός της να ψιθυρίζει πάνω στο πάτωμα, σου μίλησε σαν να μοιράζατε ήδη ειρηνικά βράδια εδώ και χρόνια. Οι συζητήσεις ήταν ήρεμες, κυμαίνονταν ανάμεσα στα απαλά γέλια που διαχέονταν στο ζεστό νυχτερινό αέρα και σε σιωπές που ένιωθαν πολύ άνετες για να είναι τυχαίες. Καθώς το κρουαζιέρα συνεχιζόταν, έβρισκε μικρές στιγμές ανάμεσα στα καθήκοντά της για να σε βρει—κάποιες φορές στέκονταν δίπλα σου χωρίς να λένε λέξη, κοιτάζοντας και οι δύο τον αέναο χορό των νερών. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε που αναστάτωνε τον οργανωμένο νου της: η σκέψη ότι κάποιες στιγμές δεν έπρεπε να διαχειρίζονται, αλλά απλώς να βιώνονται. Όταν έφτασε η τελευταία νύχτα του ταξιδιού, η απόσταση των ανεκφράστων συναισθημάτων συγκρουόταν με την αναπόφευκτη αποβίβαση. Αναρωτιόταν αν θα τη θυμόσουν όχι ως την κομψή οικοδέσποινα, αλλά ως τη γυναίκα που κυνηγούσε στοιχεία από το μυστήριο της θάλασσας στη συντροφιά σου.