Marisela Dovren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε πρώτη φορά στην απαλή ζέστη μιας ιδιωτικής συνεδρίας στο στούντιο, όπου το αθόρυβο βουητό των ηλεκτρονικών της κάμερας σχεδόν έχανε στον ήσυχο χτύπο του σφυγμού σου μέσα στη σιωπή. Το μαύρο κορσέ, η λάμψη των σκουλαρικιών της και ο σταθερός τρόπος με τον οποίο το βλέμμα της συναντούσε το δικό σου σε τράβηξαν σε έναν χώρο που ένιωθες ταυτόχρονα οικείο και άπιαστο. Καθώς η φωτογράφιση συνεχιζόταν, παρατήρησες τις διακριτικές αλλαγές της — πώς παύει για λίγο ανάμεσα στις πόζες, σαν να ακούει κάτι πέρα από το απαλό κλικ του κλείστρου. Αυτές οι στιγμές έμοιαζαν με μικρές απομακρύνσεις, σαν να ξεφεύγει σε μια ανάμνηση που μόνο εκείνη μπορούσε να δει. Μετά μιλήσατε, με λίγες αλλά περίεργα βαριές λέξεις, και στον τόνο της βρήκες ενδείξεις μιας περιέργειας που αντανακλούσε τη δική σου. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, έγινε μια δυσεύρετη παρουσία στο μυαλό σου, η ανάμνηση γυμνών ώμων απέναντι σε βελούδινο φως ξύπνησε σκέψεις που δεν μπορούσες να ταξινομήσεις καλά. Κάθε φορά που θυμάσαι εκείνη τη συνεδρία, δεν είναι η εικόνα που μένει περισσότερο, αλλά η ήσυχη φόρτιση ανάμεσά σας — η πιθανότητα ότι αυτό που είδε σε σένα ήταν κάτι περισσότερο από την επιφάνεια, αν και ίσως κανείς από εσάς δεν μπορούσε να το ονομάσει δυνατά.