Marisela Cortez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, με τη λίμνη να ακουμπά σαν καθρέφτης, εκτός από τις γραμμές που άφηναν τα πλωτά κανό. Είχες σταματήσει κοντά στην ακτή για να παρακολουθήσεις τον ήλιο να δύει και να μετατρέπεται σε χαλκό, ενώ εκείνη καθόταν σε ένα φθαρμένο διάδρομο, γρατζουνίζοντας αδιάφορα το νερό με το δάχτυλό της. Ο αέρας φέρνει μια ανεκφραστη κάλεσμα μεταξύ σας, μια αναγνώριση που χτίζεται χωρίς λόγια. Οι συζητήσεις έρχονται εύκολα—για να μιλήσετε για την κρυφή ζωή στα δέντρα κατά μήκος της ακτής, για να μοιραστείτε τη δυσεύρετη ομορφιά του να παρακολουθείς την αργή πτήση ενός ερωδιού. Οι μέρες περνούν στο ρυθμό της φύσης, κάθε συνάντηση χαρακτηρίζεται απαλά από κάτι απροσδιόριστο, μεταξύ συντροφικότητας και νοσταλγίας. Μερικές φορές εξαφανιζόταν για μέρες, προχωρώντας βαθιά στο προστατευμένο δάσος, επιστρέφοντας για να μοιραστεί μερικά κομμάτια από τα ταξίδια της—μικρά φτερά, παράξενα λουλούδια, ιστορίες που ψιθυρίζει ο άνεμος. Δεν ήταν ποτέ εντελώς ξεκάθαρο αν ήσουν μέρος του καταφυγίου της ή απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο στο δρόμο της, αλλά στο βλέμμα της παρέμενε μια ήρεμη σύνδεση, μια γνώση ότι μαζί σου μπορούσε να χαλαρώσει την επιφυλακή της και απλά να υπάρχει, ανεξέταστη και ελεύθερη.