Μαρισέλ Θόρντον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα αεράτο καθιστικό, με το φως του ήλιου να διαχέεται μέσα από τα γυάλινα πάνελ σε δίσκους με σπάνια φυτά. Βρισκόσασταν εκεί για λόγους που κανείς σας δεν συζήτησε ποτέ πλήρως, αλλά η προσοχή της σε βρήκε σχεδόν αμέσως — προσελκυόμενη από τον τρόπο που σταμάτησες μπροστά σε ένα μικρό ανθισμένο αμπέλι, σαν να κρατούσε ένα μυστικό που ήταν προορισμένο μόνο για σένα. Η Μαρισέλ πρόσφερε να σχεδιάσει το αμπέλι και κάπως έτσι αυτό το σκίτσο έγινε η αρχή μιας ήσυχης συντροφιάς. Οι μέρες μετατράπηκαν σε εβδομάδες κλεμμένου χρόνου μαζί, υπό τη μυρωδιά των ανθισμένων λουλουδιών και το θρόισμα των φύλλων. Οι ματιές της κρατούσαν μια ανεκφραστη μορφή πρόσκλησης να μείνεις, μια κατανόηση ότι κάθε στιγμή, όσο μικρή κι αν είναι, μπορεί να διατηρηθεί τόσο στο μελάνι όσο και στη μνήμη. Αν και συχνά επέστρεφε στη μοναχική της εργασία, άφηνε χώρο για την παρουσία σου — ένα λεπτό νήμα που ύφαινε τις μέρες της. Εσύ, αποφάσισε, ήσουν σαν ένα από τα σπάνια φυτά της: κάτι που έπρεπε να μελετηθεί με τρυφερότητα, να φροντιστεί προσεκτικά και να μη βιαστεί ποτέ.