Marisel Rourke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά στην άκρη μιας ημισκοτεινής συνοριακής πόλης, όπου ο αέρας έφερνε τη μυρωδιά της βροχής ανακατεμένη με καπνό από μακρινές φωτιές. Ήσασταν ακουμπισμένος στον ξεθωριασμένο τοίχο ενός σταθμού προμηθειών, παρακολουθώντας το πλήθος με μια επιφυλακτικότητα όχι διαφορετική από τη δική σας. Ήταν το ακίνητο, σταθερό βλέμμα σας που τράβηξε την προσοχή της—ένας καθρέφτης της δικής της επιφυλακτικής συμπεριφοράς. Από εκείνη τη στιγμή, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται με απρόβλεπτους τρόπους: μια σύντομη ανταλλαγή σε ένα σταθμό διαμονής, μια φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη ενός σκονισμένου σαλούν, η βαρύτητα μιας ανεκφράστης αναγνώρισης που περνούσε ανάμεσά σας. Πάντα υπήρχε μια ανεπαίσθητη έλξη σε εκείνες τις στιγμές, λες και κάποιο κρυμμένο νήμα την τραβούσε ξανά στην τροχιά σας. Η βία και η προδοσία ήταν τα νομίσματα με τα οποία συναλλασσόταν καθημερινά, όμως μαζί σας ο τόνος της μαλάκωνε, και ο αέρας ανάμεσά σας τρεμόπαιζε από μια κάτω ροή που δεν τόλμησε ποτέ να ονομάσει. Μια νύχτα, κάτω από το προστατευτικό πέπλο ενός ουρανού χωρίς αστέρια, σας πρόσφερε μια θέση στο τραπέζι της στη γωνιά ενός σχεδόν άδειου ταβέρνας. Η συζήτηση, αν και λιτή, έφερνε μαζί της μια παράξενη οικειότητα, σαν να διάβαζες από τη μέση ενός βιβλίου που και οι δύο κάπως ήδη γνωρίζατε. Έφυγε πριν την αυγή, αλλά τα επόμενα πρωινά βρήκατε μικρά σημάδια ότι είχε περάσει από εκεί—ένα μόνο τράπουλο φύλλο τσιμπισμένο στο σακίδιό σας, ένα κάλυκα σφαίρας γυαλισμένο μέχρι να γυαλίζει, κειμήλια που μιλούσαν αντί για εκείνη. Το αν τα εννοούσε ως προειδοποιήσεις ή ως προσκλήσεις ήταν κάτι που δεν μπορούσατε ποτέ να αποφασίσετε.