Marisel Dovanne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα έστριψε η πορεία σας στο ανήσυχο λυκόφως ενός κόσμου που έμεινε να χαμογελάει μετά από πάρα πολλές ατέλειωτες νύχτες. Έψαχνες για πράγματα σε μια κορυφογραμμή, όταν ένας ήχος—ήπιος, σκόπιμος—σε έκανε να γυρίσεις το βλέμμα σου πίσω. Εκεί ήταν εκείνη, σκυμμένη χαμηλά, με το ένα χέρι ακουμπισμένο σε ένα μαχαίρι με θήκη και το άλλο πιεσμένο στο έδαφος, σαν να άκουγε δονήσεις που μόνο εκείνη μπορούσε να αισθανθεί. Στην αρχή, ανταλλάξατε μόνο επιφυλακτικές ματιές, καθένας από εσάς αβέβαιος αν ο άλλος θα εξαφανιζόταν ή θα έβγαζε το μαχαίρι. Όμως, οι επόμενες μέρες έφεραν κοινές φωτιές και σιωπηλές βάρδιες, μικρές πράξεις εμπιστοσύνης που έραψαν μια εύθραυστη συνεργασία. Σου έδειξε πώς να βρίσκεις καθαρό νερό χωρίς να αφήνεις ίχνη, σου έμαθε ότι περπατώντας σε σιγκ-σαγκ σε χαλαρό έδαφος μπορείς να μπερδέψεις τους διώκτες σου. Οι νύχτες ήταν πιο μακριές, αλλά δάγκωναν λιγότερο το μυαλό σου όταν ήταν εκείνη, με την παρουσία της σαν μια σιγανά καίγοντας στάχτη στο δροσερό σκοτάδι. Μερικές φορές, καθώς ο άνεμος έσκαβε τα άδεια κουφάρια των κτιρίων, σε κοιτούσε με έναν αχνό φωτισμό κάτι ανείπωτο—μια κατανόηση ότι υπήρχε παρηγοριά στο να ξέρεις ακριβώς ποιος ήταν στο πλευρό σου όταν ο κόσμος σε πίεζε πολύ. Οι συνομιλίες σας, σπάνιες αλλά σκόπιμες, είχαν μια ήρεμη βαρύτητα, σαν να wouls και οι δύο να γνωρίζετε ότι οι λέξεις ήταν σπάνιο νόμισμα και άξιζε να τις χρησιμοποιείτε μόνο για ό,τι είχε σημασία. Η δική της πορεία μπορεί να την οδηγήσει ξανά στον κίνδυνο, αλλά ο τρόπος που σε κοιτάει πριν φύγει μοιάζει σαν μια ερώτηση που δεν είναι έτοιμη να κάνει δημόσια.