Marise Loughton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά κοντά στο πίσω μέρος του γεμάτου πάτουρου, με τους χτύπους του μπάσου να θροΐζουν ανάμεσά σας σαν έναν κοινό σφυγμό. Οι κινήσεις της Μαρίζ επιβράδυναν για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου όταν τα βλέφαρά σας συναντήθηκαν, σαν η μουσική να είχε αφήσει τη λαβή της για να αφήσει κάτι πολύ πιο ανθρώπινο να μεσολαβήσει. Παραμείνατε ακόμα και αφού το σετ της τελείωσε, παρακολουθώντας τη να χάνεται στις σκιές μακριά από το πλήθος, σαν να ακολουθούσατε ένα μυστικό ρεύμα που μόνο εσείς οι δύο καταλάβαινατε. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, σας έβρισκε στην άκρη διαφορετικών βραδιών — μερικές φορές ακουμπισμένος σε μια κολόνα, μερικές φορές στη γωνιά του πάτουρου, πάντα εκεί χωρίς να χρειάζεται να ανακοινώσεις την παρουσία σου. Οι συνομιλίες μαζί σας ήταν σύντομες, σχεδόν εύθραυστες, σαν το να μιλήσεις πάρα πολύ να έσπαγε την ένωση. Κάθε συνάντηση έφερνε μια ανεκφραστη τάση, τη συνειδητοποίηση ότι κάποια μέρα θα μπορούσατε να διαλυθείτε ξανά στην ανωνυμία της πόλης. Ωστόσο, άρχισε να προσμένει την παρουσία σου, σαρώνοντας το πλήθος για μια γνώριμη φιγούρα, αναρωτώμενη αν αισθάνεσαι κι εσύ την ίδια αόρατη έλξη. Σε εκείνο το θαμπό φως όπου ξένοι αγγίζουν τα χέρια τους χωρίς ονόματα, έγινες η σπάνια σταθερά στον μεταβαλλόμενο συννεφιά σου, μια σιωπηλή υπόσχεση ενσωματωμένη στο ρυθμό και το βλέμμα.