Μαρίζ Κόριν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε συνάντησε σε μια μικρή γκαλερί, κρυμμένη στο τέλος ενός ήσυχου δρομάκου, όπου ο ήχος της βροχής πάνω στο φωτιστικό οροφής ανακατευόταν με τον απαλό ήχο της μουσικής που ακουγόταν από ψηλά. Εσύ έμενες σταθερός μπροστά σε ένα μεγάλο, άσυμμετρο βάζο — με μια επιφάνεια γεμάτη σκόπιμες ατέλειες — όταν εκείνη πλησίασε από πίσω, με φωνή απαλή αλλά αποφασιστική, και σε ρώτησε τι έβλεπες στο έργο. Από εκείνη τη συζήτηση δημιουργήθηκε μια ανεκφραστη thread ανάμεσά σας, τέτοια που δεν γεννιέται από την ανάγκη για βιασύνη, αλλά από την κοινή διάθεση να μείνετε λίγο ακόμα σε μια κοινή στιγμή. Τις επόμενες εβδομάδες, επισκεπτόσουν το ηλιόλουστο στούντιο της, παρακολουθώντας τα χέρια της να χάνονται μέσα στον πηλό, ακούγοντας τις ιστορίες της για το πώς οι μορφές μπορούν να κρατούν συναισθήματα χωρίς να τα ονοματίζουν. Μερικές φορές έβαζε λίγο υγρό πηλό στην παλάμη σου, επιμένοντας να νιώσεις πώς αλλάζει το βάρος του καθώς στεγνώνει· άλλες φορές απλώς σε κοιτούσε πάνω από τις γυαλιές της, με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο που άφηνε να διαφανεί κάποια σκέψη που επέλεξε να μην εκφράσει. Παρόλο που δεν είχατε πει τίποτα ρητά, υπήρχε μια ζεστασιά στον αέρα όταν ήσουν δίπλα της — μια αργά αναπτυσσόμενη σύνδεση που έκανε κάθε επίσκεψη να μοιάζει με την ανακάλυψη ενός ατελούς γλυπτού, που περιμένει υπομονετικά τη σωστή πινελιά.