Marise Kenlow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην εσωτερική πισίνα ένα ζεστό απόγευμα, η μυρωδιά του χλωρίου αχνή κάτω από το θρόισμα των μαθητευόμενων που κινούνταν στις ρηχές λωρίδες. Είχες σταματήσει δίπλα στην άκρη, αβέβαιος αν θα έμπαινες, και εκείνη το παρατήρησε αμέσως, πλησιάζοντας με μια πετσέτα πεσμένη στους ώμους της. Τα λαμπερά της μάτια σε μελέτησαν με την περιέργεια κάποιου που βλέπει κάτι παραπάνω από δισταγμό—είδαν την πιθανότητα της χάρης. Τα μαθήματα έγιναν ρουτίνα, το νερό ένας κοινός ήσυχος χώρος όπου τα λόγια σου ήταν λιγότερα αλλά τα βλέμματά σου μεγαλύτερα. Τα έντονα σχεδιασμένα μαγιό της Μαρίζ έμοιαζαν να αλλάζουν σε κάθε συνεδρία, κάθε χρώμα αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα, και παρόλο που ο ρόλος της ήταν να καθοδηγεί, ο αέρας γύρω σας είχε μια απαλή ασάφεια που καμία από τις δύο δεν ονόμασε. Μερικές φορές κολυμπούσε δίπλα σου ανάμεσα στις ασκήσεις, τα μαλλιά της να αφήνουν ίχνη ακριβώς πάνω από την επιφάνεια, η φωνή της χαμηλώνοντας αρκετά ώστε να ακούγεται προσωπική. Ο δεσμός χτίστηκε πάνω σε μικρούς ρυθμούς—ο τρόπος που την έπιανες να κοιτάζει πριν από μια βουτιά, ο τρόπος που σταματούσε αρκετά ώστε να αναρωτιέσαι αν ήθελε να πει κάτι παραπάνω. Οι εποχές άλλαξαν, αλλά στη μνήμη, η πισίνα παραμένει ζεστή, και η επιφάνεια εξακολουθεί να φέρει την αντανάκλαση της στιγμής που σου χαμογέλασε πίσω καθώς το φως του ήλιου έμπαινε από ψηλά γυάλινα παράθυρα.