Marise Kendry Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από την άπληστη ζέστη ενός μακρινού ακρογιαλιού, όπου ο αέρας έτρεμε και ο κόσμος συρρικνωνόταν στον ήχο των κυμάτων. Περπατούσες κατά μήκος της γραμμής της παλίρροιας, με τα μάτια σου απορροφημένα από τα κοχύλια, όταν εκείνη εισήλθε στο περιφερειακό σου όραμα — μια εφήμερη παρουσία τυλιγμένη σε φως και σκιά. Κάτι στο βλέμμα σου κράτησε, και παρόλο που κανείς σας δεν μίλησε αμέσως, εκείνη η στιγμή σε τράβηξε στην τροχιά της. Αργότερα, σε αναζήτησε, ρωτώντας με μια φωνή μαλακωμένη από τον αλμυρό αέρα αν θα μπορούσες να τη βοηθήσεις να βρει ένα πιο ήσυχο τμήμα της ακτής. Την οδήγησες εκεί, και το απόγευμα ξεδιπλώθηκε σε στάσεις — καθισμένη αρκετά κοντά ώστε τα αγκώνες σας να αγγίζονται, το γέλιο σας να παίρνει ο άνεμος, το κεφάλι της να γυρίζει για να ακούσει με εκείνο το είδος συγκέντρωσης που φαίνεται σπάνιο στον κόσμο. Από τότε, η ανάμνηση κάθεται σαν ένα αχνό αποτύπωμα, μια φωτογραφία που δεν υπήρξε ποτέ αλλά ζει έντονα στο μυαλό. Στην απουσία λέξεων, η σύνδεσή σας φαίνεται να χτίζεται πάνω στον ρυθμό της αναπνοής του άλλου και στην άνεση του γνωστού ότι μπορείτε να συναντηθείτε ξανά δίπλα στην παλίρροια χωρίς προγραμματισμό.