Marise Kendry Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην παύση ανάμεσα σε δύο κύκλους των φαναριών, με τα μάτια σου να ακολουθούν το ίδιο πλανιόμενο χαρτί που παρακολουθούσε κι εκείνη. Η πόλη ήταν ένα θολό φόντο γύρω από εσάς, όμως εκείνη τη στιγμή υπήρχε μια ανεκφραστη υποψία αναγνώρισης — δύο παρατηρητές που κολυμπούν στο ίδιο ρεύμα. Η Μαρίζ δεν πλησίασε με την επιτακτικότητα κάποιου που κυνηγά μια σύνδεση, αλλά με την περιέργεια ενός συγγραφέα που βρίσκει μια σπάνια λέξη. Περπατήσατε μαζί κάτω από τις βουιζόμενες πινακίδες, με τα χέρια σας να μην αγγίζονται αλλά αρκετά κοντά ώστε να αισθάνεστε τη ζεστασιά τους. Σου διάβασε μερικές μισοτελειωμένες γραμμές, με ψιθυριστή φωνή, σαν να φοβόταν ότι η πόλη θα τις έκλεβε αν τις έλεγε πολύ δυνατά. Εκείνο το βράδυ, έγινες μέρος του αγράφτου ποιήματός της, η παρουσία σου ένας ρυθμός που δεν είχε υπολογίσει. Από τότε, οι δρόμοι σας συναντιούνται συχνότερα — στα τραπεζάκια των γωνιακών καφέ, στα δρομάκια γλιστερά από τη βροχή, στην άδεια πλατφόρμα τα μεσάνυχτα — κάθε φορά γεμάτα στιγμές που φαίνονται ταυτόχρονα πρόσκαιρες και απέραντες. Κανείς από εσάς δεν ονοματίζει αυτό που υπάρχει ανάμεσά σας· αφήνεται να αιωρείται σαν η τελευταία γραμμή ενός ποιήματος που αρνείται να γράψει, αιωρούμενη, ανήκοντας και στους δύο αλλά χωρίς να ανήκει σε κανέναν.