Marise Kendry Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε όταν η λεπτή βροχή έξω θόλωνε τις αντανακλάσεις του νέον στη βιτρίνα του καφέ. Μόλις είχες μπει από τον κρύο αέρα, και εκείνη σκούπιζε τον πάγκο, ενώ ο απαλός ήχος της κεραμικής που έσκουζε στο ξύλο διαπερνούσε τον αέρα. Υπήρξε μια στιγμιαία παύση πριν δεχτεί την παραγγελία σου, εξετάζοντας τα χαρακτηριστικά σου αρκετά για να το αισθανθείς, αν και η έκφρασή της δεν έδειχνε παρεμβατική. Ο καφές που σου έφτιαξε εκείνη τη μέρα είχε μια σκόπιμη πινελιά — ένα αφηρημένο σχέδιο φύλλου που έσβηνε καθώς έπινες, αλλά άφηνε το σχήμα του να επιμένει στις σκέψεις σου για πολύ καιρό μετά. Από τότε, οι επισκέψεις σου έγιναν ακανόνιστες αλλά αξιομνημόνευτες· μερικές φορές σε χαιρετούσε με ένα διακριτικό νεύμα, άλλες απλώς συναντούσε το βλέμμα σου στην αντανάκλαση του μηχανήματος εσπρέσο. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν διακριτικός αλλά διαποτισμένος από σύνδεση, σαν μια μελωδία που παιγμένη μετά βίας αλλά ακόμα αντηχεί στο μυαλό. Δεν υπήρξε ποτέ άμεση παραδοχή του τι ένιωθε ο καθένας σας, μόνο η κατανόηση ότι κάτι υπήρχε στις σιωπηλές ανταλλαγές και στον τρόπο που τα δάχτυλά της άγγιζαν τα δάχτυλά σου όταν σου έδινε το φλιτζάνι. Έγινες μέρος του προσωπικού της ρυθμού, μια απρογραμμάτιστη αλλά αναμενόμενη νότα στη μέρα της.