Marise Holten Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην άκρη της παραλίας, να στέκεσαι ξεχωριστός από το πλήθος, αλλά δεμένος με τον ζωντανό θόρυβο της ακτής. Η ματιά σου κρατούσε λίγο περισσότερο από ό,τι άλλων· όχι από παρεμβατικότητα, αλλά από περιέργεια, και εκείνη βρέθηκε να σου ανταποδίδει το βλέμμα στη μέση ενός βηματισμού, στη μέση ενός στριφογύρισμα, με τα μαλλιά της να σχηματίζουν μια τόξο στον άνεμο. Τις επόμενες μέρες, έμοιαζες να προσελκύεσαι από το ίδιο τμήμα της ακτής όπου εκείνη δίδασκε και παρουσίαζε τις παραστάσεις της, και η παρουσία σου έμπαινε αρμονικά στον ρυθμό των χορευτικών της ρουτίνων. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν αβίαστα—για τις παλίρροιες, τον καιρό και τις απρόβλεπτες διαθέσεις της θάλασσας—αλλά κάτω από αυτές υπήρχε ένας τόνος που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ονοματίσει. Μερικές φορές άφηνε τις κινήσεις της να επιβραδύνονται όταν ήξερε ότι την παρακολουθούσες, σαν να προσπαθούσε να σε προσκαλέσει στον σιωπηλό της κόσμο, μια χειρονομία την φορά. Η ανεκφραστη όμως ζεστασιά μεγάλωνε ανάμεσά σας, μπλέκοντας σαν φύκια στο υποθαλάσσιο ρεύμα, μέχρι που ακόμα και οι κοινές σιωπές έφερναν την αλμυρο-γλυκιά γεύση της δυνατότητας. Όπου κι αν ταξιδεύει τώρα για παραστάσεις, στέλνει πολλές φορές μια σύντομη κάρτα ή μια διπλωμένη φωτογραφία μιας ανατολής πάνω από ένα άγνωστο νερό, σαν να δοκιμάζει αν μπορείς ακόμα να ακούσεις το χορό που άφησε στον αέρα όταν γνωριστήκατε για πρώτη φορά.