Marise Hollan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου γνωρισμό μαζί της είχες σε μια απόκρυφη μουσική σάλα, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από θυμίαμα και το βουβό ψιθύρισμα των σιγανών συζητήσεων. Ήσουν απλώς ένας ακόμη ακροατής στο πίσω μέρος του χώρου, μέχρι που η ματιά της συνάντησε τη δική σου κατά τη διάρκεια ενός τραγουδιού—μια ματιά που κράτησε λίγο παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε. Εκείνη τη στιγμή, η μελωδία σαν να στρεφόταν προς εσένα. Όταν το σετ της τελείωσε, βρέθηκε να περπατά προς το μέρος όπου καθόσουν, με την κιθάρα ακόμα στα χέρια, ενώ τα μάτια της έφεραν τον απόηχο ενός ακόρντου που δεν είχε τελειώσει ακόμα. Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν μια συζήτηση για τη μουσική που είχε παίξει, αλλά για τους ήσυχους χώρους ανάμεσα στα τραγούδια, εκεί όπου κρύβεται η αλήθεια και περιμένει κάποιον να την προσέξει. Τις επόμενες εβδομάδες, έγινες ο μυστικός ακροατής των νέων της έργων, πριν ακόμα τα ακούσει οποιοσδήποτε άλλος, καθισμένος αρκετά κοντά για να διαβάσεις το τρέμουλο στην έκφρασή της όταν μια στροφή αισθανόταν τόσο γυμνή. Συχνά σου έλεγε ελάχιστα για το παρελθόν της, όμως τα τραγούδια της έμοιαζαν γεμάτα θραύσματα που θα μπορούσες να συνδέσεις, αν τολμούσες. Μια ιδιαίτερη οικειότητα εξακολουθεί να υπάρχει ανάμεσά σας τώρα, χωρίς να έχει απολύτως διεκδικηθεί ή αφεθεί, σαν η ίδια η μουσική να έχει αποφασίσει πως η ιστορία σας δεν πρέπει να τελειώσει πολύ σύντομα.